سکوت رو دوست دارم، چون بهم فرصت فکر کردن میده

آرومِ آروم، رهایِ رها

جمعه, ۵ خرداد ۱۳۹۱، ۰۸:۴۷ ب.ظ

" منتقل شده از مشق سکوت در بلاگفا "


آخرین کارتن رو میبندم و روش چسب میزنم. آخرین لباسها رو از رو بند برمیدارم، تا میکنم و میذارم توی کیف. اطلاعات کامپیوتر و کپی میکنم و هارد رو هم میذارم روی لباسها و زیپ کیف رو میبندم. قاب عکسها رو جمع میکنم و همشون رو کنار آلبومها و  فیلمها، زیر مبل پنهون میکنم.

اطرافم رو نگاه میکنم و همه جا رو چک میکنم. دور و  برم پره از کارتن های خاطره. کارتن هایی که با بستن هرکدومشون لحظه های زیادی رو با خودم مرور کردم. کارتن هایی که تو دلشون خاطرات تلخ و شیرین زیادی کنار هم قرار گرفته. کارتن هایی که سرشاره از روزهای پشت سر گذاشته ی رها، روزهایی که میخواد و باید ازشون بگذره...

به خودم قول داده بودم، وقتی همه ی وسایل رو جمع کردم، خط بطلانی بکشم روی همه ی ناراحتیها و دلخوریها. پس بلند میشم، دوش میگیرمو بعد موهام رو با دقت تمام خشک میکنم، کرم های همیشگی رو با حوصله روی صورتم و بدنم میزنم. وقت آرایشگاه دارم و وقتی برمیگردم برای خودم چای مورد علاقم رو دم میکنم، پنجره رو باز میکنم و میرم کنار پنجره...

هوا هنوز بوی بارون داره و وقتی با عطر دارچین همراه میشه مستم میکنه، چشمامو میبندم و میذارم باد لابه لای موهام بپیچه...

روزهایی که گذشت رو با خودم مرور میکنم اما دیگه از اونها آزار نمیبینم. چیزهایی که دیدم و شنیدم رو در کمال باور به یاد میارم بدون اینکه بغضی تو گلوم بشینه. برای آخرین بار، بهشون فکر میکنم. تک تک حرفها و تک تک لحظه ها رو و بعد همه ی خستگیها و دلگیریها رو به باد میسپرم...

آرامش عجیبی دارم. خوشحالم از اینکه پیش خودم و وجدان خودم سربلندم و هیچ چیز برام مهمتر از این نیست، خوشحالم از اینکه تموم روزهایی که پشت سر گذاشتم نتونسته در من تغییری ایجاد کنه. خوشحالم از اینکه با دیدن نامهربونیها، نامهربون نشدم. خوشحالم از اینکه شنیدن حرفهایی که در غیاب من زده میشه من رو آزار نمیده. خوشحالم از اینکه در کنار همه ی اونچه که اتفاق افتاده خودم رو بی تقصیر نمیدونم و اشتباهاتم رو میشناسم. خوشحالم از اینکه از هیچ کس کینه ای به دل ندارم. خوشحالم از اینکه بخشیدم، بخشیدم عزیزی رو که سالهای عمرم و احساسم فدای نادونی، بدخواهی و بی معرفتیش شد، بخشیدم کسی رو که با طعنه هاش روحم رو آزار داد و دلم رو به درد آورد. بخشیدم کسی رو که به جای بزرگتری کردن، برای کوچک کردن من قدم برداشت...

بخشیدم، همه رو بخشیدم و گذشتم ...

از هیچ کس کینه ای به دل ندارم و آرامش لحظه هام رو مدیون همین احساسم. روزهای من با همه ی سختیها، سرشار از آرامشه. روزهای من از جنس کسایی نیست که هر لحظه اسیرتر از قبل برای نابودیه خودشون قدم برمیدارن. روزهای من از جنس کسایی نیست که به انتظار زمین خوردن من نشستن. روزهای من از جنس کسایی نیست که نمیخوان باور کنن بازنده بودن معناش چیه.

برای همشون دعا میکنم. این روزها تنها آرزوی من، برای دوستانی که قسمت های مهمی از زندگیه من رو رقم زدن، خوشبختی و آرامشه و بر خلاف تمام اونچه که در مورد من به قضاوت نشستن، موفق شدنشون، نه تنها برای من حسرتی به بار نمیاره بلکه هر زمان لبخندی واقعی به دلم هدیه میکنه. گرچه میدونم هر کس دنیا رو با دل خودش میبینه و بعضیها اونقدر غرق تیرگیها میشن که هیچ روشنی ای به دلشون راه پیدا نمیکنه.

این روزها تا همیشه من آروم ِ آرومم. رهای ِ رهام و مطمئنم زندگی همراه من خواهد بود و هیچ چیز نمیتونه باعث شکستن من بشه. من برای جبران اشتباهاتم از امروز تا فرداها وقت دارم و از این به بعد دنیام رو اونطور که میخوام و باید میسازم.

ممنون از همه ی دوستایی که تو این مدت جویایی احوالم بودن، برای همتون آرامش آرزو میکنم.


موسیقی نوشت:

این دکلمه با صدای بی نظیر پرویز پرستویی رو خیلی دوست دارم

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۱/۰۳/۰۵
رها

نظرات  (۰)

هنوز هیچ نظری ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی